Wijk Sion

Meditatie.

Vorige zondag.
Twee weken terug overdachten we Openbaring 3:1-6 in het Maranathacentrum. Afgelopen zondag preekten we afscheid vanuit de laatste van de zeven brieven uit de hemel, die aan Laodicea (Openbaring 3:14-22). Burgemeester Middelkoop, broeder Van der Plas en broeder Van Rijn spraken ons toe en na de dienst namen velen de moeite om ons de hand te drukken. Hoe moeilijk het ook was: voor ons als gezin was het een middag om nooit te vergeten.

Komende zondag.
Voor de komende twee zondagen heb ik twee Urker vrienden bereid gevonden om voor te gaan voor Sion. Op 26 juli hoopt in de ochtenddienst voor ons voor te gaan dominee Kelemen in de Nieuwe Kerk, en op 2 augustus in de ochtenddienst dominee Bredenhoff in de Ichthuskerk. U hebt afgelopen zondagavond al kennis met hem kunnen maken, toen preekte hij in de Oude Kerk voor de Maranathawijk. Gezegende diensten toegewenst!

Vanuit Pastorie Zeezicht
De laatste weken zaten vol met ‘laatste keren’. De kinderen beleefden hun laatste schooldag en namen afscheid van hun klasgenoten. Voor mij was er een laatste Avondmaalsbediening. Een laatste kerkenraadsvergadering. Een laatste bevestiging van ambtsdragers. Een laatste begrafenis… En ten slotte nog een laatste eredienst als echte eigen Kattukse dominee. Met de kerkenraad van Sion heb ik afgesproken de komende maanden af en toe terug te komen op zondag. Maar dat zal straks waarschijnlijk toch anders voelen. Want Katwijk zal voor ons, als gezin, dan geen thuis meer zijn. We moeten nu echt afscheid nemen. En afscheid nemen, zo zegt het Franse spreekwoord, afscheid nemen is een beetje sterven. Partir, c’est mourir un peu.
Ondanks allerlei luide protesten had de kerkenraad toch een afscheidsavondje belegd in Het Anker. Ze hadden een mooi filmpje gemaakt met allerlei Katwijkers die een lief woordje voor me hadden. Het was een heel mooie avond. We zijn naar huis gegaan met twee mooie potloodtekeningen van Katwijkse taferelen, en een fotoserie van de KW88. Voor aan de muur, straks, in de Uddelse pastorie.
Ik ben trots op onze kerkenraad. En ben de Heere dankbaar dat Hij ons niet aan ons lot heeft overgelaten met alles wat er van buiten en van binnenuit op ons afkwam. We hebben stormen doorstaan. We hebben echt leren bidden, met elkaar en voor elkaar. En we hebben geleerd wat het betekent om trouw te zijn door dik en dun, en om schouder aan schouder naast elkaar te staan in plaats van tegenover elkaar.
Ook u wil ik graag hartelijk bedanken voor alles wat we in de achterliggende vier jaren met elkaar mochten delen. Er was lief en leed, vreugde en verdriet. En de tijd gaat snel. Uit de eerste huwelijken die ik mocht inzegenen werd al een kindje geboren. Onze eerste dopelingen staan inmiddels letterlijk op eigen benen en praten al een goed mondje Kattuks. Veel belijdeniscatechisanten vonden de weg naar het Heilig Avondmaal. Een enkele belijdeniscatechisant is inmiddels ambtsdrager geworden. Maar we hebben ook ontelbare malen aan het graf gestaan. Oude mensen en jonge mensen overleden. Voor degenen die achterbleven is de tijd soms stil blijven staan. We spraken met jonge mensen die het niet meer zagen zitten of klem liepen in een verslaving of in een relatie. Er liggen heel wat tranen op de houten vloer van de studeerkamer aan de Boulevard 13.
Na vier jaar bent u er inmiddels wel achter dat ik veel tekortkomingen en gebreken heb. En ik hoop dat u mij die kunt vergeven. Sommigen hebben langs al die gebreken heen gekeken en in mij een messias willen zien. Voor degenen die zich (geestelijkerwijs) aan mijn persoon hebben vastgeklampt, is het eigenlijk maar het beste dat ik wegga. Je moet je immers niet hechten aan een herder, je moet je hechten aan de Herder! Anderzijds mag je er als dominee dankbaar voor zijn dat je blijkbaar, soms, een instrument in Gods handen bent, om een ander tot zegen te zijn.
Anderen hebben in mij bepaald niet de dominee gevonden waarop ze hadden gehoopt. Ik heb in de hoek van mijn studeerkamer een klein stapeltje brieven liggen van vijf jaar geleden, uit Katwijk, van mensen die mij (vriendelijk maar beslist) vroegen om het beroep naar Katwijk vooral niét aan te nemen. En in de loop der jaren is er ook wel wat gemopper geweest. De preken waren te lang, de Psalmen niet te zingen, de kleding was te somber en ik kwam te weinig bij u op de koffie. Inderdaad: bij de vormgeving van de erediensten, bij het prioriteren van ambtelijk werk en bij het vormgeven van de catechisaties heb ik keuzes moeten maken en die keuzes heeft niet iedereen mij in dank afgenomen. Toch ben ik de jeugd er dankbaar voor dat ze mij nooit voor een leeg catechisatielokaal hebben laten staan. En ik ben jong en oud er dankbaar voor dat ze mij op zondag nooit voor een lege kerk hebben laten preken. Onze kerkgebouwen zijn erg groot. En grote kerkgebouwen kunnen een predikant enorm bemoedigen als de gemeente er blijk van geeft hoorder van het Woord te willen zijn! Maar als de gemeente thuisblijft of massaal in een ander kerkgebouw gaan zitten, kunnen die lege, galmende gewelven een predikant ook echt moedeloos maken.
U moet maar denken: gelukkig komt er na mij weer een andere predikant. Wees er dan maar blij om, dat ik geen tweelingbroers heb! Ik heb zelfs geen dominees in de familie. Die nieuwe dominee zal weer zijn eigen kwaliteiten hebben. En zijn eigen gebreken. Ik hoop wel dat u hem een warm, geduldig en welwillend welkom zult heten, zoals wij dat ook hebben mogen ervaren. U hoeft hem echt niet op handen te dragen. U moet de handen wel voor hem vouwen.
Heel hartelijk bedankt voor de lieve kaarten, cadeautjes, brieven, bloemen, boeken, emmers vis en bakken haring die we in de loop der jaren, en in het bijzonder ook de laatste tijd, van u hebben ontvangen. Bedankt voor de hartelijkheid en echte Katwijkse uitbundigheid waarmee velen van u ons tegemoet hebben getreden en waardoor we ons als gezin altijd geliefd hebben geweten. Bedankt voor de openheid die u hebt betoond, ook in geestelijk opzicht.
De verhuiswagen komt, Deo volente, op 4 augustus aanstaande voorrijden. Ik zou willen dat ik de tijd kon rekken. Maar ik ben God niet. En dat is maar goed ook. ‘Hij die u roept’, zegt Paulus ergens, ‘is getrouw, Die het ook doen zal.’ En ik? Ik blijf het de komende twee weken bidden:

Leer mij volgen, zonder vragen
Vader, wat Gij doet is goed
Leer mij slechts het heden dragen
Met een rustig’, kalmen moed.

Voor de laatste keer een hartelijke groet en zegenwens vanaf de wurref van mij en mijn vrouw en de gasten. In alles Gode bevolen,

dr G. van Zanden