Wijkbericht 16-29 oktober

Wijkbericht

Van zondag…
Ds. Van Bennekom preekte afgelopen zondagmorgen in het Maranathacentrum n.a.v. Prediker 9: 13-16. Wat is de leidraad in je leven? Salomo wijst in Prediker op een koning, die rust en vrede beloofde aan een kleine stad. Hij zei: ik zal je beschermen, bij mij ben je veilig. Maar daar was een arme, wijze man, die de stad wel had kunnen redden, als ze maar naar hem hadden geluisterd. Er wordt hier gewezen naar Christus. In Hem is de wijsheid, bij Hem is die ook te vinden. Er zijn vele machtigen in deze wereld die je bescherming, zegen beloven. Maar alleen Christus maakt het waar. Luisteren we naar Hem? Is dat, is Hij, onze Leidraad?

… tot zondag.
Komende zondag, D.V. 18 oktober hebben we ‘s morgens dienst in de Oude Kerk waar kandidaat G. Guijt voor ons hoopt voor te gaan. We bidden om gezegende diensten.

Pastoraal.
Afgelopen week kwam mevr. De Haas-Ippel thuis na wekenlange revalidatie in Alrijne-Leiden. Daar danken we de Heere voor. Thuis nu verder revalideren; we hopen dat het daarmee goed gaat.
Het echtpaar Van Eijk- Brussee, mag samen met hun kinderen hun 25-jarig huwelijk gedenken. Maandag 12 oktober was de datum. We feliciteren hen van harte en wensen hen  Gods zegen op hun verdere levens- en huwelijksreis.

Gebedskring.
Dinsdagavond 20 oktober is er geen gebedskring. Wegens herfstvakantie. Maar dinsdagavond 27 oktober bent u weer van harte welkom om 19.00 uur in het Maranathacentrum.

Bijzondere wijkavond:
Donderdagavond 15 oktober spreekt drs. P.J. Vergunst in Het Anker over ‘Wat is hervormd gereformeerd zijn?’ De avond begint om 20.00 uur. Jong en oud is hiervoor uitgenodigd.

Giften wijkkas.
Gert-Jan Meerkerk en Christian van der Plas ontvingen € 25; Maarten van der Plas en Jaco Vooijs ontvingen € 50. De collecte van de lidmatenkring van 08-10-2026 heeft € 38,95 opgebracht. Allen heel hartelijk dank voor uw giften.

Beroepingswerk.
De Rehobothwijk ontving het teleurstellende bericht van het bedanken voor het beroep door ds. Sparreboom. Ondanks de goede en hartelijke verbondenheid gaf de Heere geen vrijmoedigheid. Als we leven in het geloof dat het de Heere is Die dienaren roept en zendt, dan is het goed, ondanks de teleurstelling. Dan kunnen we verder in Zijn kracht. Dat bidden we ook voor de broeders van wijk Sion, en voor onze eigen wijk.

Wijkflyer.
Een dezer dagen wordt de wijkflyer bij u thuisbezorgd. Lees en bewaar hem goed aub. En we hopen dat zo’n eenvoudig papiertje de betrokkenheid met de wijk zal bevorderen.

Tenslotte.
Uit het boekje “Liefde geeft rust” van ds. J.J. Poort:

Rust… Van buiten of van binnen?
Misschien hebben we het liefste rust “van buiten”, wat betreft onze omstandigheden dus. En dan denk ik aan een zieke (als die toch eens beter werd!), een stervende (als die toch nog eens herstelde!), pijnen, ondragelijke pijnen (dat die over mochten gaan!), een kapotte verhouding in een verloving of een huwelijk (dat het toch weer in orde zou kunnen komen!)… en daar bid je dan misschien om en daar hoop je op en denk je aan dat woord van Christus: “Ik zal rust geven”, en dan vraag je je af: zou Hij ook rust in die onrustbarende omstandigheden kunnen brengen? “Van buiten” dus.
Het komt voor. Ook in de Bijbel lees je het. Bijvoorbeeld bij de “storm op zee”: toen Jezus zijn machtswoord sprak, werd het “stil”… de storm ging liggen en de zee kalmeerde. Alleen “van binnen”, in het hart van de discipelen daar aan boord, veranderde weinig. “Wie is toch Deze?” … vroegen zij. Ik heb de indruk, dat Jezus meer van Zich weg gaf aan de woelige baren dan aan hun onzeker hart. Toch is dat vaak het eerste, soms zelfs het enige wat wij vragen: rust van buiten.
Het omgekeerde (rust van binnen) lees je ook. Heel sterk bij Stefanus: grote en hevige onrust om hem heen: stenen gooiende mensen, die op zijn dood, zijn smadelijke ondergang belust zijn. En daar gaf Christus (Die het toch zág! want de hemelen waren geopend, staat er, en niet alleen Stefanus kon dus Jezus zien maar ook Jezus kon Stefanus, inclusief zijn omstandigheden zien!), géén verandering in. Let daar goed op. Hij zou het gekund hebben (zie de geschiedenis van de storm op zee), maar wilde, blijkbaar, niet…
Wel rust geven “van binnen”. Dat staat er zeer duidelijk bij in dat verhaal: “Stefanus, vol van de Heilige Geest”… de Geest van Christus… En het opzienbarende is, dat die rustgevende Geest van binnen blijkbaar zo’n geweldige rust schonk, dat Stefanus van de omstandigheden geen last meer had en (dus?) zelfs ook niet meer om verandering in die (toch dodelijke!) omstandigheden vróeg! Dat is zeer bijzonder!
Hij kon zijn levensomstandigheden van binnen en buiten aan!
Hij keek er niet angstig tegen op. Gaf zich op het laatste moment ook niet over aan zijn vervolgers, Herriep zijn belijdenis niet. Balde ook niet zijn vuisten en dreigde niet met hel en verdoemenis. Raakte niet geïmponeerd, kortom. Niet geëmotioneerd. Niet gefrustreerd. Bleef rustig. Van binnen uit.
Dat zeggen ze wel in het Latijn: Saevis tranquillus in undis.
Rustig te midden der wilde, woelige golven. (En niet andersom: onrustig en woelig in een spiegelgladde zee…) Bad voor zijn moordenaars. Beleed, juichend, publiekelijk, zijn visie op Jezus. En “met deze woorden ontsliep hij”… (ook al rustig!).
In tumultueus geweld!
“Rustig”… van binnen uit.

Ontvang een hartelijke groet namens de kerkenraad.
H.J.M. Perdok